Op 9 juli 2011 werd ik om 08.00 uur wakker van zwaar gehijg van één van de honden. Gauw mijn slippers aan en naar beneden. Jessie lag in haar mandje te trappelen met haar pootjes. Ze was niet bij kennis. Het hijgen was heftig en ze had haar urine laten lopen. Ik zag onmiddellijk dat dit een epilepsie-aanval was.
Eindelijk deed zij haar ogen open en werd het getrappel minder. Ze probeerde overeind te komen, maar dat lukte niet. Het duurde zeker nog een kwartier voor zij kon opstaan. Ze liep heel erg onvast op haar pootjes en botste overal tegen aan. Het leek wel of zij blind was. Ook het hijgen was nog steeds heftig. Daarna heeft ze zeker wel een uur dwangmatig door de kamer gelopen. Ze liet zich niet stoppen en vond het niet prettig als je haar aanraakte.
In de tussentijd heb ik de dierenarts Jos Broshuis gebeld en wij konden om 12.00 uur die ochtend bij hem langskomen. Hij heeft haar onderzocht en kon eigenlijk nog geks vinden, want zij was in de tussentijd alweer redelijk haarzelf. Aan de hand van mijn waarnemingen, kon ook hij niet anders constateren dat dit epilepsie was, maar dan ouderdoms-epilepsie. Hij heeft haar een een injectie gegeven om hersenschade te beperken.
Ze heeft die dag gewoon gegeten en is ook gewoon weer uit geweest en aan het einde van de dag wist je eigenlijk niet meer dat er wat was gebeurd.
Het enige wat wij kunnen doen is wachten wanneer de volgende aanval komt. Dit kan over een half jaar zijn, of over een week, daar valt niets over te zeggen.
